Z nutką niezadowolenia ...

Koniec roku się zbliża, a wraz z nim kończy się większość zabaw blogowych. Ja w tym roku brałam udział w jednej zdjęciowej interpretacji wierszy u Czarnej damy.

Dzisiaj przedostatnia odsłona.

LISTOPAD - Jan Brzechwa

 Złote, żółte i czerwone opadają liście z drzew,

 zwiędłe liście w obcą stronę  pozanosił wiatru wiew.

 Nasza chata niebogata, wiatr przewiewa ją na wskroś,

 i przelata i kołata, jakby do drzwi pukał ktoś.

 W mokrych cieniach listopada może ktoś zabłąkał się?

 Nie, to tylko pies ujada. Pomyśl także i o psie.

 Strach na wróble wiatru słucha, sam się boi biedny strach,

 dmucha plucha-zawierucha, całe szyby stoją w łzach.

 Jakiś wątły wóz na szosie ugrzązł w błocie aż po oś,

 skrzypią, jęczą w deszczu osie, jakby właśnie płakał ktoś.

 Mgły na polach, ciemność w lesie, drga jesieni smutny ton,

 przyjdzie wieczór i przyniesie sny i mgły, i stada wron.

 Wyjść się nie chce spod kożucha, blady promyk światła zgasł,

 dmucha plucha-zawierucha, zimno, ciemno, spać już czas.

Poniżej już moja interpretacja.

"Złote, żółte i czerwone opadają liście z drzew ..."

"Nasza chata niebogata ..."

Z taką małą przekorą ;).

"... może ktoś zabłąkał się ..."

Taką stokrotkę znalazłam 19 listopada na działce moich rodziców :).

"Jakiś wątły wóz ..."

Na rynku w moim mieście stanęła karuzela, na której między innymi można się przejechać w wozie strażackim.

"... jakby właśnie płakał ktoś."

"... blady promyk światła zgasł."

Spytacie skąd nutka niezadowolenia w tytule posta? Ano stąd, że spośród jedenastu interpretacji wiersza te zdjęcia wyszły mi najgorzej ... Nie do końca jestem zadowolona z ich jakości ... Można by powiedzieć pogoda, światło ... No ale nie zawsze można być mistrzem hihi ;).
Ok, podobają mi się dwa. Z domkiem (pałacem) i stokrotka :).

Dziękuję dziewczyny za wszystkie komentarze i mam nadzieję, że nie przemęczacie się za bardzo w przygotowaniach do świąt. Mi gdzieś umknął jeden tydzień także od jutra (w sumie już dziś) zabieram się ostro do pracy :).